Nesër bëhen 20 vite nga rënia në altarin e lirisë të dëshmorit Dr. Lec Gradica

0

Nesër bëhen 20 vite nga rënia në altarin e lirisë të dëshmorit të parë mantelbardhë të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, dr. Lec Gradica.

Shokët, pacientët dhe qytetarët, tregojnë se doktor Leci dashurinë ndaj atdheut e kishte të trashëguar nga familja, kurse dashurinë ndaj njeriut e kishte të lindur dhe asnjë profesion nuk do t’ia plotësonte më mirë ëndërrat dhe dëshirat, se sa puna e mjekut.

Me fillimin e luftës së Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, në muajt e parë të vitit 1998, dr. Leci nuk mund t’i trajtonte luftëtarët e plagosur në Shtëpinë e shëndetit, sepse zona e Drenasit dhe Drenicës ishte mbushur me forca policore dhe ushtarake të armikut. Dhe së bashku me bashkëshorten e tij, filluan punën në odën e familjes së tyre në Gradicë, ku edhe vihen themelet e spitalit ushtarak të kësaj zone.

Bashkëshortja dhe bashkëpunëtorja e tij, Emine Leci i kujton ditët e para të punës së tyre në odën-spital, në pranverën e vitit 1998. Por, aty hapësira ishte e vogël për t’i trajtuar të gjitha rastet, dhe spitalin ushtarak e vendosin në shkollën e fshatit, që nuk ishte shumë larg shtëpisë së Lecit.

“Në pranverën e vitit 1998, në odë, kanë qenë dy dhoma, njëra ishte për intervenime, e tjera për vizita. Shpejt u përhap lajmi që Leci po punon në shtëpinë e tij, gjegjësisht në odë, filloi ardhja e pacientëve nga të gjitha fshatrat për rreth Çiçavicës. Dita-ditës rritej numri i pacientëve, në pamundësi të vazhdimit të punës aty, Leci dha urdhër që të vazhdojë punën në shkollën e Gradicës”, thotë Eminia.

Kujtimet e freskëta të ditëve të para të punës së Lecit në odën e familjes i ka edhe vëllai i tij, Ajeti.

“Në pranverën e vitit 1998 për herë të parë u vu gurthemeli i Spitalit Ushtarak të Brigadës 114 në këtë odë, ku u angazhua doktor Leci me gjithë familjarë për t’u ardhur në ndihmë si ushtarëve të UÇK-së, po ashtu edhe popullatës së gjerë. Ka pasur pacientë, mirëpo për shkak të hapësirë jo të mjaftueshme, dr. Leci ka vendosur që të zgjerohet në shkollën e Gradicës, shkollë që në bashkëpunim me bashkëfshatarë, e shndërron në spital ushtarak të UÇK-së”, thotë ai.

Por, për ndërhyrjet e komplikuara dhe që kërkoheshin pajisje të veçanta dr. Leci kërkonte ndihmë nga kolegët e tij në Prishtinë. Njëri nga pacientët e parë ishte ish-luftëtari, Mehmet Xheli, që komandonte pikën “Shkaba 1” në Çikatovë të Drenasit.

“Kam punuar disa mjete luftarake, armë, rasti konkret është, më par ra një spirrë e metaltë në sy. Kontaktova me dr. Lecin, ishte rast shumë i rëndë, një spirrë metalike në dritë të syrit, dhe i ka pru njerëzit prej Prishtinës, special për mua dhe jemi ardhur këtu në shtëpi e kemi kryer atë operacion. Rasti i dytë është, një ushtar i imi është plagos, e ka këputë gishtin e këmbës, jemi ardhur këtu, në shtëpi si spital ushtarak të improvizuar”, tha ai.

Më zhvillimin e luftimeve në Zonën e Drenicës, rritej numri i luftëtarëve të plagosur dhe popullatës cilivile që kërkonin shërim tek dr. Leci. Pas zhvendosjes së spitalit ushtarak në shkollën e fshatit, numri i pacientëve rritej çdo ditë. Zonja Emine thotë se kishte ditë që numri i pacientëve kalonte 100.

“Numri i pacientëve ka qenë i madh, është sjellë 100 pacientë në ditë dhe më shumë, sepse kemi qenë në gjendje gatishmërie 24 orë, në shërbim të ushtarëve, të popullatës, kush do që ka kërkuar ndihmë, ne kemi qenë në shërbim”, thotë ajo.

Doktorit nuk i kishte mjaftuar që të kryente kontrollet shëndetësore për pacientët dhe ndërhyrjet kirurgjike për të plagosurit, ai së bashku më Eminën kishin hapur edhe repartin e maternitetit dhe kur kishte nevojë shkonte edhe në spitalin ushtarak të Likocit. Të gjitha këto i kujton dr. Fadil Beka, i cili po ashtu kishte hapur spitalin ushtarak në Lokoc.

Share.

About Author